روزی روزگاری  در یک دشت زیبا باغی سبز و زیبا وجود داشت. در این باغ گلهای زیبا و مختلفی زندگی می کردند. گلهایی که هر روز صبح با طلوع خورشید, از خواب بیدار می شدند. گلبرگهایشان را که شب موقع خواب , بسته بودند باز می کردند و به همدیگر سلام می کردند. و بعد به گفتگو با هم می نشستند. اما صبح یک روز گل سنبل به جای اینکه با طلوع خورشید و صدای پرنده ها بیدار شود ,  با صدای جر و بحث و گریه  ای که می آمد, از خواب بیدار شد.

گل سنبل گلبرگهایش را باز کرد و خمیازه کشید و به اطرافش نگاه کرد. کمی آن طرف تر , گل محمدی و گل لاله را دید که داشتند با هم دعوا می کردند. در این چند روز, این چندمین بار بود که گل سنبل می دید که گل لاله و محمدی در حال دعوا و گریه کردن هستند. گل سنبل رو به آنها کرد و گفت: چرا اینقدر با هم دعوا می کنید؟

گل محمدی با شنیدن این سوال شروع به گریه کرد. گل سنبل دوباره پرسید: حالا چرا داری گریه می کنی گل محمدی جان؟

گل محمدی جواب نداد و بلکه بلند تر شروع به گریه کرد. گل لاله اخم کرد و با ناز رویش را به طرف دیگر کرد. آن موقع بود که گل محمدی کمی آرام شد و شروع به حرف زدن با گل سنبل کرد. و گفت: خوش به حال شما...چه اسم های قشنگی دارید...چه بوهای خوبی دارید...اما من چی؟....لاله را نگاه کن...واقعا زیباست...اما من چه؟

گل سنبل تازه فهمید که دعوا لاله و گل محمدی بر سر زیبایی و خوشبویی شان بود. او گفت: نه گل محمدی جان! تو اشتباه می کنی...درسته که ما اسم های قشنگی داریم اما اسم تو هم خیلی زیباست . اسم تو از یک انسان خیلی خوب گرفته شده است که خدا او را خیلی دوست داشته است. او حضرت محمد (ص) پیامبر خدا بود. تازه, تو عطر خوبی هم داری...بوی تو خیلی خوشبو ست...چون همه ی آدمها از عطر  تو خوششان می آید و یک شیشه ی کوچک از عطر تو را در جانمازهایشان می گذارند.

گل محمدی خیلی خوشحال شد و از گل سنبل تشکر کرد و  به خاطر اسم زیبایش و بوی خوب اش خدا را شکر کرد .

                                                                 نویسنده: الهه کریمی               گروه سنی: ج

پایان

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم مهر 1390| ساعت 9:30| توسط زهرا یکه فلاح| |